«اكبر گنجي» در جديدترين مقاله خود به انتقاد از آن دسته از روشنفكران ديني پرداخته است كه «همجنسگرايي» را نه تنها مخالف با اديان ابراهيمي و عرف زندگي انساني ميدانند بلكه آن را فاقد پشتوانه اجماعي بينالمللي به عنوان يكي از مصاديق حقوق بشر معرفي ميكنند.
به گزارش خبرنگار آيين و انديشه فارس گنجي در بخش دوم مقاله «همجنسگرايي: اقليتي ناحق؟ و فاقد حقوق!؟ » كه مستقيما در پاسخ به آراي «محسن كديور» درباره عدم جواز عقلي و شرعي همجنسگرايي در روشنفكري ديني نوشته شده پس از ذكر آراي او مينويسد:كديور ميگويد مجازات شديد همجنسگرايان از احكام ثابت و دائمي شرعي است. ملاك و معيار تمايز احكام موقت از دائمي چيست تا بر اساس آن ملاك گفته شود مسألهاي جزو احكام دائمي اسلام است؟كديور ميگويد مسلماني مطلقاً با همجنسگرايي نميسازد. ملاك و معيار مسلماني چيست تا بر مبناي آن ملاك بفهيمم چه چيز با مسلماني سازگار است و چه چيز ناسازگار؟
گنجي در اين مقاله ميافزايد: كديور همجنسگرايي را امري غيرعقلاني، غيرانساني، انحراف از مسير صحيح بشري و تأسف بار به شمار ميآورد. اما هيچ دليلي براي موجه كردن مدعاي خود ارائه نميكند. پرسش اين است: مسير صحيح بشري چيست؟ مگر فقط يك راه صحيح وجود دارد كه بشريت بايد آن را طي كند؟ آيا نفي پلوراليسم و قبول انحصار گرايي معرفتي و اجتماعي لازمهي منطقي اين مدعا نيست؟
تا آنجا كه من ميفهمم، هر رفتاري كه از آدميان سر ميزند (خوب و بد) عملي انساني است؛ نه غيرانساني يا حيواني. انسان همان موجودي است كه در تاريخ خود را محقق كرده (انسان واقعي مطابق تعاريف پسيني a posteriori) نه انساني آرماني كه وجود خارجي ندارد (انسان خيالي مطابق تعاريف پيشيني a priori)
گنجي تصريح مي كند: همجنسگرايي همان قدر انساني است كه ناهمجنسگرايي. عدالتورزي همان قدر انساني است كه ظلم و بيداد. با اين تفاوت كه عدالت از نظر اخلاقي فضيلت است و ظلم رذيلت