دولت‌آبادي در اين نوشته آورده است: جوانان را نمي‌شود دوست نداشت؛ لذا روي صحبت من بيش‌تر با جوانان است و خوشحالم، خيلي خوشحالم كه نمي‌توان جلوي زندگي را گرفت و آن نيرو كه جامعه را به پيش مي‌راند، جوانان‌اند.

حكايت اين است كه وقتي من متوجه شدم مي‌بايست به كار دشوار و جانفرساي ادبيات بپردازم و طبعاً نگاه مي‌داشتم به شخصيت‌هايي كه بيش‌تر در گذشته‌ي ما به اين كار بوده‌اند، مهم‌ترين آموزه‌ام اين بود كه بايد آن «صبوري» را بياموزم. بله آن صبوري را بايد آموخت. به نظرم، دو اصل در اين صبوري و كار توأمان وجود دارد كه آن‌ها را عميقاً بايد آموخت و اين هم در بيهقي بود و هم در فردوسي.

در اين شماره همچنين «نامه‌ي منتشرنشده‌ي جمالزاده به دولت‌آبادي» از علي دهباشي، «قله‌هاي برآمده از مه» (با استاد محمود دولت‌آبادي) نوشته‌ي علي دژاكام، «از گوشه‌ي مسجد كوچك ده» (درباره‌ي دولت‌آبادي) از عبدالحميد روح‌بخشيان، «وجد تراشيدن كلام از سنگ‌پاره‌هاي رنج» (درباره‌ي آثار دولت‌آبادي) نوشته‌ي جواد مجابي، «دولت‌آبادي و جهان تازه‌ي داستان» از حسن ميرعابديني، «جسته و گريخته‌ها» (نگاهي به نمايش‌نامه‌هاي محمود دولت‌آبادي) از رحيم عبدالرحيم‌زاده، «بار ديگر شهري كه دوست مي‌داشتم» (از پرونده‌ي ادبيات ايتاليا - تأملي بر مجموعه‌ي داستان‌هاي رمي نوشته‌ي آلبرتو موراويا) از بهاره مهرنژاد، «دنباله‌رو» (گزارش شب موراويا / درباره‌ي آلبرتو موراويا) از علي دهباشي، «خالق فرشته‌ي آتشين» (از پرونده‌ي ادبيات روسيه – درباره‌ي بريوسوف، شاعر روس) از انيس خوش‌لهجه به چاپ رسيده است.

بخش تئاتر شماره‌ي بيست و هشتم مجله نيز با مطالبي چون: «دوئتي براي روايت يخ‌زده‌ي عشق» (گفت‌وگو با دو كارگردان نمايش «در جمعيت گم شد») از زهرا شايان‌فر، «غلبه‌ي ماهيت ادبي بر جوهره‌ي تئاتري» (نگاهي به نمايش «در جمعيت گم شد») از مهدي نصيري، و «سرنوشت تئاتر و روزنامه‌نگاري» (سيري در تاريخچه‌ي روزنامه‌نگاران تئاتر از ديروز تا امروز) نوشته‌ي رضا آشفته همراه است.

در بخش موسيقي هم دو مطلب آمده است: «شاد بادش اي عشق خوش‌سوداي ما» (در حاشيه‌ي تور كنسرت بزرگ شهرام ناظري) از علي آنجفي و «شور و هيجان موسيقي» از افشين شحنه‌تبار.

«هنرمند» با سردبيري علي دژاكام و مديرمسؤولي ساجده اثني‌عشري منتشر مي‌شود.

ايسنا