دوستان وآشنايان بسياري به چراغ هاي رابطه لطف و محبت دارند.به بهانه هاي گوناگون شعرها ومقالات و لينك هاي خود را ارسال ميكنند.هركدام با دنياي خاص و دلمشغولي هاي خود، يكي از اين افراد "ازاده دواچي است.هنگاميكه شعرهاي "شهاب مقربين" را براي نشر در اختيار حقير قرار داد،از ايشان خواستم ضرورت ترجمه شعر شهاب مقربين را در يك يادداشت كوتاه همراه برگردان اشعار برايم بفرستد.آزاده دواچي با بزرگواري و همان وسواس هميشگي اش ، مطلب وترجمه آن را  ارسال داشته است

چراغ هاي رابطه از آزاده دواچي و شهاب مقربين سپاسگزار است

 

معرفي شهاب مقربين وترجمه انگليسي به قلم آزاده دواچي

"شهاب مقربین" از شاعران بنام معاصر ایران است که صاحب مجموعه های  اشعار زیادی با نامهای "اندوه پروازها"، "گام‌هاي تاريك و روشن"، "كلمات چون دقيقه‌ها"، "كنار جاده‌ی بنفش كودكي‌ام را ديدم" و مجموعه‌ی شعر "اين دفتر را باد ورق خواهد زد"  که به تازگی منتشر شده است . وی همچنین دو مجموعه دیگرشعر  آماده انتشار دارد که به زودی منتشر خواهند شد.   در بسیاری از نقد هایی که راجع به شعر شهاب مقربین شده است سادگی و بهر ه مندی او از واژگان و صنایع خاص از ویژگیهای ممتاز شعر او برشمرده شده است . به دلیل شیوایی کلا م و همینطور منطق صادقانه اشعار شهاب مقربین بر آن شدم تا چند شعر از این شاعررا به انگلیسی ترجمه کنم . فکر می کنم  همانطور که اشعارفارسی شهاب مقربین برای خواننده ایرانی دلنشین است ،  ترجمه اشعار ایشان می تواند وجه دیگری از زیبایی های شعر شهاب مقربین را نمایان کند و اذهان را به چالش بیشتری در باب کشف روایت و تصویر شعری ایشان فرا خواند .  پیشتر هم  اشعار ایشان به زبانهای سوئدی ، ترکی و انگلیسی ترجمه شده است . امید است که در آینده نزدیک کتابی از ایشان ترجمه شود تا شیفتگان ادبیات فارسی که تعدادشان در سراسر جهان کم نیست از موهبت خواندن اشعار شاعران معاصر ایران بهره مند شوند .

 

Shahab Mogharabin is one of the greatest contemporary Iranian poets who has got his reputation through publishing various collections of poetry. His collections include “The grief of flying “, “the dark and bright strides”, “The words like minutes” , “By the side of purple road, I saw my childhood” and his  newest poetry collection known as “ Wind will leaf through this book”  which has been published recently  . He also prepared two other poetry collections which are supposed to be published in near future.  Most criticisms have criticized his poetry with regard to the simplicity, the usage of words and peculiar figures of speech which are recognized as the significant characteristics of his poetry. Because of his words eloquence and the earnest logic which is ruled in his words, I determined to translate some of his poems to English. I assume that as his words are pleasurable to read for Iranian people, the translation of his words may open the other aspect of his poetry uniqueness and invite the other people to challenge with the meaning and the images of his poetry.  Earlier his poems were translated to Swedish, Turkey and English. It is hoped that in near future, one of his books will be translated to address those people who are interested in reading Persian poetry throughout the world.

 

 

شعرهاي شهاب مقربين / برگردان به انگليسي  آزاده دواچي

 

پنجره‌ات نگاه کن ...

 

از پنجره‌ات نگاه کن

خیابان شلوغ

همهمه‌ی مردم

سرسام ماشین‌ها

همه‌  وهم‌اند

فراموش‌شان کن

ببین

کشتی‌یی غول‌پیکر

بر آب‌های مواج

بالا و پایین می‌شود

لنگر برمی‌دارد

سوت می‌کشد

 

مرغ‌هایی جیغ‌کشان می‌چرخند

بر فراز موج‌هایی

که شکل جزیره‌ای دور را با خود آورده‌اند

نمی‌بینی؟

 

نمی‌بینی

مهی غلیظ تمامی این‌ها را در خود پوشانده‌است

مه را هم نمی‌بینی

که مثل قارچ روییده‌است در آن

خیابان شلوغ

همهمه‌ی مردم

سرسام ماشین‌ها

 

پنجره‌ات را ببند

                                                

میان جمله‌ی آدم‌ها ...

 

از میان جمله‌ی آدم‌ها

بیرونت کشیدم

تو یک کلمه‌ی شیرین بودی

کلمه‌ی عشق نه

عشق تلخ است

کلمه‌ی دوستی نه

                      شوق نه

دوستی گَس است و  شوق شور

تو مثل کلمه‌ی خیال   مثل کلمه‌ی خواب

شیرین بودی

 

از میان جمله‌ی آدم‌ها

بیرونت آوردم

آوردم

چون کلمه‌ای عزیز

در پرانتزِ آغوشم

 

مثل کلمه‌ی خواب

پریدی و رفتی

میان جمله‌ی آدم‌ها

 

همه‌ی کلمات ...

 

همه‌ی کلمات

معنای تو را می‌دهند

مثل گل‌ها همه

که بوی تو را پراکنده‌اند

 

سکوت کرده‌ام

که فراموشت کنم

اما مدام

مثل زنبوری سرگردان

رانده از کندویش

دورِ گلم  می‌گردم

       

با خود فکر می‌کنم ...

 

با خود فکر می‌کنم

عاقبت این ماجرای ما

به کجا منتهی خواهد شد

ماجرای من و این  وَهم

که مرزِ میان کابوس و رویاهایم را درهم ریخته‌است

 

مهی فراگرفته  بیرون و درونم را

نه می‌گذارد که ببینم خود را

نه چشم‌اندازِ پیرامونم را

 

فرو خواهد نشست

می‌دانم

فرو خواهد نشست

 

با خود فکر می‌کنم

در خالیِ بی‌مرزِ بعد از آن

دیگر چه مانده برایم

که ببینم

 

   در ظلمات مانده بودم ...

در ظلمات مانده بودم

بوی تو پیچید در دلم

روشن شد  همه جا

تو را دیدم

بوی تو رفت  رفت

 

محبوبه‌ی شب‌ام

کاش

در ظلمات مانده بودم

 

شانه‌هایم درد می‌کردند ...

به روز بیست و نهم آذرماه

شانه‌هایم درد می‌کردند

دو بال جوان آن‌جا

داشتند جوانه می‌زدند

دیدم که آهسته آهسته روییدند

شکل فرشته‌ها که نه

شکل عقابی عظیم

از قله نگاه ‌کردم

دیدم که بال‌هایم

بر بالای تو سایه انداخته است

پریدم

با چرخشی طوفانی

از قله فرود آمدم

تو را به چنگ گرفتم

پریدم

از خواب

شانه‌هایم درد می‌کنند

      

 Poems by Shahab Mogharabin

Translator: Azadeh Davachi

 

Look through your window

 

Look through your window,

The crowded street,

The people’s tumult,

The car’s staggering, 

All of them are delusions

Forget them, 

Watch the giant ship

 Pitches through the wavy water

Weighs anchor, whistles

 

The seabirds are turning while screaming

Over the waves that bring

The figure of a far island

Don’t you see?

 

You don’t see.

A thick fog has covered all these things in it.

You don’t see the fog either

That grows like fungi in it

The crowded street,

The people’s tumult,

The car’s staggering,

 

Close your window.

 

Among men’s sentence

 

I pulled you out of men’s sentence,

You were a sweet word,

Not the word love,

Love is bitter

Not the word friendship

Not the verve

The friendship is dry and

The verve is salty.

You were sweet,

Like the word imagination,

Like the word dream

 

I pulled you out of men’ sentence

I brought you

Like a lovable word

In my bosom’s parenthesis.

 

You like the word dream leaped and went 

Among the men’s sentence

 

All the words

 

All the words

Convey your meaning,

Like the flowers that all of them

Dispel your smell,

 

I keep silent

To forget you

But I’m ranging constantly around my flower

Like a ranger bee

That is banished from its hive,

 

I think with myself

 

I think with myself,

Where is our story ended

The story of this delusion and I

That disarranges the gray area,

Of my nightmare and my dreams

 

A fog has wrapped my inside and outside up,

It doesn’t let me see myself,

Or the outlook of my surroundings

 

It will ebb,

I know

It will ebb,

 

I think with myself

In the afterward infinite emptiness

What is left for me to see.

 

I had remained in a deep darkness

 

I had remained in a deep darkness,

Your smell spread in my heart,

Lightened everywhere,

I saw you,

Your smell went away and went away

 

My Night-blooming Jasmine!

I wish I had remained in the deep darkness.

 

 

My shoulders were paining

To 20th of December (29th of Azar) 

 

My shoulders were paining

Two young wings

Were burgeoning there,

I saw that they grew gradually,

Not like angles but like a giant eagle.

 

I looked from the peak,

I saw that my wings

Shadowed upon you

I leaped,

With a stormy turning

I descended from the peak.

I grasped you,

I was aroused from the sleep,

My shoulders pain